Η αγκαλιά της νέας πρέσβεως του Ισραήλ στη μητέρα θύματος της Χαμάς και η μαρτυρία του Ειτάν Χαλεϊ, που επέζησε από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, στο iefimerida.
Συγκίνηση στο Εβραϊκό Σχολείο στο Παλαιό Ψυχικό για την 23χρονη Έντεν Μπεν Ρουμπί που δολοφονήθηκε από τη Χαμάς στο φεστιβάλ Nova τον Οκτώβριο του 2023.
H Έντεν Μπεν Ρουμπί
Η στιγμή που η νέα πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα, Πνινάτ Γιανάι, πλησίασε τη μητέρα τής Έντεν Μπεν Ρουμπί και την αγκάλιασε με δάκρυα στα μάτια ήταν ίσως η πιο δυνατή εικόνα μιας βραδιάς που είχε στο επίκεντρό της τη μνήμη, αλλά και μια ζωή που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν υπήρχαν λόγια. Μόνο η αγκαλιά μιας μητέρας που έχασε το παιδί της και μιας γυναίκας που εκπροσωπεί το Ισραήλ στην Ελλάδα, μπροστά σε μια ιστορία που εξακολουθεί να συγκλονίζει.
Ήταν το After Eden Festival, χθες το απόγευμα στο Εβραϊκό Σχολείο στο Παλαιό Ψυχικό, μια εκδήλωση που δημιουργήθηκε για να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της Έντεν, της 23χρονης Ισραηλινής με ελληνικές ρίζες από τη Θεσσαλονίκη, η οποία δολοφονήθηκε από τη Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, στο μουσικό φεστιβάλ Nova που μετατράπηκε σε σκηνικό θανάτου.
Η οικογένειά της βρέθηκε στο Παλαιό Ψυχικό. Και μαζί της άνθρωποι που γνώρισαν την ιστορία της, αλλά και ένας άνθρωπος που μπορεί να μιλήσει από πρώτο χέρι για εκείνες τις ώρες: ο 31χρονος Εϊτάν Χάλεϊ από το Τελ Αβίβ, ένας από τους ανθρώπους που κατάφεραν να επιζήσουν της επίθεσης.
H Eντεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στο Ισραήλ
Η βραδιά δεν ήταν μία ακόμη εκδήλωση μνήμης. Ήταν μια προσπάθεια να επιστρέψει η Έντεν στη ζωή μέσα από όσα αγαπούσε: τη μουσική, τους ανθρώπους, τη χαρά, τα όνειρά της. Η Έντεν είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη και είχε μεγαλώσει στο Ισραήλ, διατηρώντας όμως έναν ιδιαίτερο δεσμό με την Ελλάδα. Καταλάβαινε ελληνικά και επισκεπτόταν τη χώρα σχεδόν κάθε καλοκαίρι από τότε που ήταν παιδί.
Για δέκα συνεχή χρόνια πήγαινε σε ελληνική κατασκήνωση και είχε αποκτήσει πολλούς Έλληνες φίλους. Ήταν ένας άνθρωπος που ένιωθε ότι ανήκε σε δύο κόσμους. Αγαπούσε τη μουσική, τα ταξίδια, τη φύση, τη φωτογραφία και την παρέα των φίλων της. Ήταν γεμάτη ενθουσιασμό, χαρά και αγάπη και είχε μπροστά της μια ολόκληρη ζωή που σχεδίαζε να ζήσει.
Η πρέσβης Πνινάτ Γιανάι μίλησε για την Έντεν για μια νέα κοπέλα με προσωπικότητα, σχέδια και όνειρα. Περιέγραψε έναν άνθρωπο που ήθελε να δημιουργήσει, να ταξιδέψει, να επισκεφθεί γκαλερί, να μοιραστεί στιγμές με την οικογένειά της και τους ανθρώπους που αγαπούσε.
«Ήθελε να γίνει σύζυγος και να αποκτήσει τρία παιδιά. Ήθελε να περάσει περισσότερες νύχτες στην Ελλάδα, να δώσει περισσότερη αγάπη, να κάνει τατουάζ, να δει περισσότερες γκαλερί και να τραγουδήσει με τη μητέρα της» ανέφερε αρχικά η πρέσβης Πνινάτ Γιανάι στην ομιλία της.
Τα δάκρυα της Πνινάτ Γιανάι
«Η 7η Οκτωβρίου δεν πρέπει να είναι το τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία της Έντεν»
Είχε προηγηθεί, βέβαια, η αγκαλιά στη μητέρα τής Έντεν, όταν η νέα πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα έφθασε στον χώρο του σχολείου κατευθείαν μετά την επίσκεψή της στη Θεσσαλονίκη, όπου είδε το Εβραϊκό Μουσείο και το υπό ανέγερση Μουσείο Ολοκαυτώματος.
Η κυρία Γιανάι αγκάλιασε τη μητέρα τής Έντεν με δάκρυα στα μάτια. Ήταν η αγκαλιά μιας μητέρας που εξακολουθεί να κουβαλά την απουσία της κόρης της και μιας ολόκληρης κοινότητας που αρνείται να επιτρέψει στη βία να γίνει το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας της.
«Η 7η Οκτωβρίου δεν πρέπει να είναι το τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία τής Έντεν. Η Έντεν ήταν ένας άνθρωπος-φωτιά. Πίστευε στην αγάπη και έφερνε φως στους ανθρώπους γύρω της» ήταν το μήνυμα της κ. Γιανάι.
Η επίθεση της Χαμάς, όπως τόνισε η πρέσβης, αποτέλεσε ένα βαθύ συλλογικό τραύμα για τους Ισραηλινούς και τους Εβραίους, αφήνοντας πίσω της σοκ, τρόμο, φόβο και οικογένειες που δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιες.
«Δεν θα τους αφήσουμε. Εκεί που επιλέγουν τον θάνατο, επιλέγουμε τη ζωή. Εκεί που θέλουν σιωπή, κάνουμε μουσική. Εκεί που θέλουν φόβο, τραγουδάμε. Εκεί που προσπαθούν να αφαιρέσουν την Έντεν, λέμε το όνομά της».
«Η εγγονή μου δολοφονήθηκε»
Από την πλευρά της, η γιαγιά της Έντεν Βάντα ανέφερε: «Η εγγονή μου δολοφονήθηκε. Ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που μιλούσε μαζί της μέχρι που τη σκότωσαν. Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες, αλλά και κάθε μέρα, την έχουμε στη μνήμη μας. Θυμάμαι ότι εκείνη την ημέρα ακούσαμε για την επίθεση και ρωτούσα πού είναι η Έντεν. Όταν μίλησα μαζί της και μετά χάθηκε. Η Έντεν ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα που της άρεσε η ζωγραφική και η μουσική και ήξερα ότι ήταν ένας άνθρωπος χαρούμενος. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι εδώ και μιλάω για εκείνη ενώ αυτή λείπει».
Με δάκρυα στα μάτια η μητέρα της ανέφερε: «Η Έντεν ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος, ζωντανός, που αγαπούσε τη ζωή. Αγαπούσε την Ελλάδα και είχε όνειρο να χορεύει, να ταξιδεύει, να κάνει οικογένεια».
Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, όταν οι άνθρωποι θυμούνται ένα πρόσωπο και λένε το όνομά του με αγάπη, το πνεύμα του επιστρέφει κοντά τους.
H μαρτυρία διασωθέντος
Δίπλα στη μνήμη τής Έντεν στάθηκε η μαρτυρία του Εϊτάν Χάλεϊ στο iefimerida. Ο 31χρονος από το Τελ Αβίβ βρισκόταν στο φεστιβάλ Nova όταν άρχισε η επίθεση. Οι ρουκέτες τον ανάγκασαν να προσπαθήσει να απομακρυνθεί και, τελικά, να αναζητήσει καταφύγιο μαζί με άλλους 26 νέους ανθρώπους. Σύντομα, όμως, το σημείο όπου είχαν καταφύγει μετατράπηκε σε παγίδα.
«Ήμουν εκεί, στο Nova, όταν όλα άλλαξαν. Ξαφνικά άρχισαν να πέφτουν ρουκέτες και κατάλαβα ότι έπρεπε να φύγω. Δεν ήξερα τι θα ακολουθούσε. Έτρεξα και προσπάθησα να βρω ένα μέρος για να κρυφτώ. Βρέθηκα σε ένα καταφύγιο μαζί με άλλους 26 νέους ανθρώπους. Ήμασταν 27 άνθρωποι μαζί, προσπαθώντας να σωθούμε. Και τότε δεχθήκαμε επίθεση από τρομοκράτες.
Μέσα σε εκείνες τις στιγμές δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο παρά το πώς θα επιζήσω. Ήμασταν περικυκλωμένοι από τον φόβο και τον θάνατο. Από τους 27 ανθρώπους που ήμασταν εκεί, μόνο 10 επιζήσαμε. Ακόμη και σήμερα, όταν σκέφτομαι εκείνη την ημέρα, θυμάμαι πραγματικά τι συνέβη εκεί. Το θυμάμαι πολύ καθαρά. Δεν είναι εύκολο να επιστρέφεις σε εκείνες τις στιγμές. Δεν μπορώ πάντα να εξηγήσω τι ακριβώς νιώθω όταν τις σκέφτομαι.
Είναι ένα συναίσθημα πολύ δύσκολο να περιγραφεί. Αυτό που έζησα δεν έμεινε πίσω μου εκείνη την ημέρα. Το κουβαλάω μαζί μου. Έχω μάθει να ζω με το τραύμα μου και ίσως το πιο δύσκολο είναι ότι θυμάμαι. Θυμάμαι πραγματικά τι έγινε εκεί. Οι εικόνες και όσα έζησα παραμένουν στη μνήμη μου. Μετά από όλα αυτά, αποφάσισα να μιλήσω.
Συμμετείχα σε ένα ντοκιμαντέρ και μοιράστηκα την ιστορία μου. Νιώθω ευλογημένος που μπόρεσα να την πω και να την ακούσουν όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται. Δεν είναι εύκολο να μιλάς για κάτι τέτοιο. Αλλά θέλω να ξέρουν οι άνθρωποι τι συνέβη εκείνη την ημέρα. Θέλω να γνωρίζουν τι ζήσαμε» εξομολογήθηκε.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΛΑΣ
iefimerida.gr