Αμετανόητος και συνεπής ψευδόμενος ο Α. Τσίπρας με τη συνέντευξή του στη ΔΕΘ, δεν άφησε καμία αμφιβολία ότι τα όσα περιλαμβάνει το «πρόγραμμά» του είναι ένας ακοστολόγητος αχταρμάς, στο πνεύμα του αλήστου μνήμης «Προγράμματος Θεσσαλονίκης». Αρα είναι μια ακόμα ακάλυπτη επιταγή, την οποία μοιράζει «απλόχερα» και σαρδόνιο χαμόγελο σε αφελείς.
Ομως η μεγαλύτερη παροχή που έδωσε προχθές, και ήταν ειλικρινής, ήταν ότι έβγαλε βόλτα στον δημόσιο χώρο το πολιτικό του αδιέξοδο. Ρωτήθηκε τι θα κάνει αν από τις εκλογές δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση και πάρει μία από τις τρεις εντολές, καθώς και σε ποια κόμματα δεν θα απευθυνθεί. Το δεύτερο σκέλος απέφυγε να το απαντήσει. Δεν κατονόμασε ούτε ένα κόμμα. Αφήνοντας έτσι τους πολίτες να καταλάβουν ότι μεταξύ των εν δυνάμει συμμάχων μπορεί να είναι και η Ζ. Κωνσταντοπούλου ή ο Κ. Βελόπουλος και ο Α. Σαμαράς. Απέναντι στον οποίο ήταν εξαιρετικά προσεκτικός έως και αβρός. Ξεχνώντας ότι προσπάθησε να τον κλείσει φυλακή ή ότι πρώην αρχηγός της Ν.Δ. ως πρωθυπουργός είχε αρνηθεί να του παραδώσει το Μ. Μαξίμου.
Στο πρώτο σκέλος της ερώτησης απάντησε τι θα κάνει μόνο αν πάρει την πρώτη εντολή. Δηλαδή, αν βγει πρώτος. Απάντησε για το αδύνατο. Αλλά και πάλι μούσκεμα τα έκανε. Στάθηκε κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο μέσα σε μια στιγμή το μετέτρεψε από «αντίπαλο» σε «ανταγωνιστή». Πάει καλά, ανάγκα και θεοί πείθονται.
Ανοίγοντας τη συνέντευξή τους, όμως, «επιχειρηματολόγησε» για αρκετή ώρα, γιατί προσήλθε πάλι αυτόκλητος στην πολιτική. Ανάμεσα στα πολλά που είπε, η ουσία ήταν πως περίπου δεν άντεχε το πολιτικό σύστημα να είναι «μονοπολικό» επί τρία χρόνια, με την κυβέρνηση να μην έχει αντιπολίτευση. Στην πραγματικότητα είπε ότι επιθυμητός σύμμαχός του και σημερινός «ανταγωνιστής» του είναι ανίκανος. Ασχετος. Ανύπαρκτος.
Επομένως, θέλει να κυβερνήσει με έναν πολιτικό που κατά την άποψή του έχει αυτά τα χαρακτηριστικά! Μα θα πει κανείς εδώ κυβέρνησε με τον Π. Καμμένο, που δεξιά του υπήρχε μόνο η Χ.Α. και ο τείχος. Ο Α. Τσίπρας απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι είναι «μύλος που τα αλέθει όλα». Ομως σκέφτηκε αν ο Ν. Ανδρουλάκης θα καταδεχθεί να συνυπάρξει στην ίδια κυβέρνηση με κάποιον που τον θεωρεί ανίκανο και άχρηστο; Και προφανώς έχει ξεχάσει ότι η περίφημη απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ που αποκλείει τη συνεργασία με τη Ν.Δ. απέκλειε και τη συνεργασία με τον τότε ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο ανήκε ο Α. Τσίπρας…
Μόλις στα πρώτα μέτρα της προεκλογικής περιόδου, που θα είναι ένας βασανιστικός και εξουθενωτικός μαραθώνιος, ο Α. Τσίπρας, εκτός από τον κακό εαυτό του, έβγαλε και το πολιτικό αδιέξοδό του. Καθώς στην πράξη δεν έχει απολύτως καμία ρεαλιστική πρόταση για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Γι’ αυτό πήγε και τη συζήτηση στις δεύτερες εκλογές, οι οποίες ξαφνικά «δεν είναι κακό».
Ομως και σε αυτό το σενάριο βρίσκεται στον αέρα. Δεν εξαρτάται από τον ίδιο, αν θα υπάρξουν δεύτερες εκλογές. Ακόμα κι αν υπάρξουν, αν η Ν.Δ. -η οποία σε όλες τις δημοσκοπήσεις που γίνονται και της GPO που ήταν η πρώτη που δημοσιεύτηκε- ανεβαίνει και πατάει ήδη στο 30%+ από 25% και πάνω, θα πάρει και το μπόνους και δεν θα μπορεί αριθμητικά να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς της συμμετοχή της.
Δεν είναι τυχαίο ότι και η μέτρηση της GPO, αλλά και άλλες μετρήσεις που γίνονται και θα δουν το φως της δημοσιότητας τις επόμενες μέρες, δείχνουν ότι η ΕΛΑΣ όχι μόνο έπιασε ταβάνι τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, αλλά έχει αρχίσει να πέφτει. Λίγο, αλλά έχει μπει στην κατηφόρα.
Το κόμμα του είναι ένα κόμμα αλαλούμ, χωρίς καθαρό ιδεολογικό στίγμα, χωρίς σοβαρό πρόγραμμα και χωρίς οργανωτικό μηχανισμό. Σύντομα θα φανεί και η ένδεια στελεχών να στελεχώσουν τα ψηφοδέλτιά του. Οι γνωρίζοντες, δεδομένου ότι να «νέα» πρόσωπα που έβγαλε στη βιτρίνα του κόμματός του, ήδη «μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και βρέθηκαν ελλιποβαρή», λένε πως θα αναγκαστεί στο τέλος να μαζέψει όλους εκείνους που στρίμωξε στον «εξώστη». Ολο τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, από τον οποίο πίστεψε πως μπορούσε να απαλλαγεί.
Ομως ο Α. Τσίπρας, εκτός από τον εαυτό του που τον οδήγησε σε μια διακυβέρνηση παρωδία και τραγωδία, είναι παγιδευμένος και από τον ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν δημιούργημά του, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν…
ΤΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΛΑΘΗ ΤΩΝ «ΙΣΧΥΡΩΝ»
Και πάλι ο Α. Τσίπρας να απαντήσει ευθέως και καθαρά από πού χρηματοδοτείται η δαπανηρή καμπάνια που κάνει άμα τη εμφανίσει. Κατέφυγε πάλι στις καθόλου πειστικές «περί εισφορών από τα μέλη του κόμματος» και άλλες βερμπαλιστικές πιρουέτες.
Κι όμως, ακόμα και το μη εξασκημένο μυαλό βλέπει ποια κανάλια τον «σπρώχνουν» χωρίς προσχήματα και τον προστατεύουν κάθε φορά, που συχνά-πυκνά «γλιστράει». Και ο Α. Γεωργιάδης και το ΠΑΣΟΚ τον έχουν ρωτήσει ευθέως τον «έντιμο» για τις σχέσεις με τη διαπλοκή. Απάντηση δεν πήραν και, όπως φαίνεται, δεν θα πάρουν από τον ίδιο. Ομως την απάντηση τη δίνει η ζώσα πραγματικότητα, που την αντιλαμβάνονται.
Εγείρεται όμως ένα ευρύτερο θέμα. Η διαπλοκή δεν έλειψε σχεδόν ποτέ από τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Αλλοτε «ρίχνοντας» κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς.
Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο εξής παράδοξο: Μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού κόσμου το 2015 στήριξε τον Α. Τσίπρα, έχοντας τα λεφτά του στο εξωτερικό και τα δάνειά του στην Ελλάδα. Ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή θα σήμαινε αυτόματο εντυπωσιακό πολλαπλασιασμό των ήδη πολλών χρημάτων του. Οταν διαπίστωσαν ότι αυτό το κόλπο δεν βγαίνει και ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. ήταν μια επικίνδυνη «κυβέρνηση σκιτζήδων», άρχισαν τη φθορά της και τη φθορά του Α. Τσίπρα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι τότε στήριξε τον Κ. Μητσοτάκη, εκτιμώντας πως μπορούσε να επαναφέρει τη χώρα στην κανονικότητα και την ανάπτυξη.
Αυτό έγινε. Αλλά ο Κ. Μητσοτάκης δεν αποδείχθηκε «καλό παιδί», αρνούμενος κραυγαλέα χατίρια και να μοιραστεί μαζί τους την εξουσία. Να τους βάλει δηλαδή στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Κι έτσι ξεκίνησε η προσπάθεια αποδυνάμωσής του με στόχο την πτώση του.
Ο πρώτος ευνοούμενος υπήρξε ο Στ. Κασσελάκης, ο οποίος μέχρι να αποδειχθεί πόσο λίγος και ακατάλληλος ήταν «έπαιζε» από τα πρωινάδικα μέχρι τις βραδινές βαριές πολιτικές εκπομπές. Μέχρι που τέλειωσε άδοξα και άκλαυτος σε ένα μπουζουκτσίδικο. Λάθος άλογο για να ποντάρει κανείς.
Ο επόμενος ήταν ο Ν. Ανδρουλάκης, ιδιαίτερα μετά την επανεκλογή του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Εφτασε στο 18% με εμφανή στήριξη από τα «κέντρα», μέχρι που διαπίστωσαν ότι, όπως είπαν, «το παιδί δεν κάνει».
Τότε προέκυψε η «μάνα των Τεμπών», τα «ξυλόλια» και τα «χαμένα βαγόνια». Η Μ. Καρυστιανού για ένα διάστημα είχε τη δυνατότητα να πλημμυρίζει δρόμους και πλατείες. Αλλά και την εύνοια όσων «μεγάλων» πίστεψαν ότι βρήκαν τον κατάλληλο άνθρωπο να ρίξει τον Μητσοτάκη. Μέχρι που αποδείχθηκε μια πολιτική φούσκα, όταν αποδείχθηκε ότι όλα ήταν παραμύθι και η ίδια ένα κούφιο πολιτικό εγώ.
Και τότε έγινε το θαύμα. Θυμήθηκαν αυτόν που βοήθησαν να πέσει τον Α. Τσίπρα. Το χρήμα δεν έχει θεό, ούτε ιδεολογία, λέει η λαϊκή σοφία. Μόνο που και αυτή η χαρά κράτησε λίγο, καθώς η «νέα» επιλογή φέρνει στο πολιτικό πρόσωπο του βαθιές ουλές από το παρελθόν του. Η πτώση του άρχισε και μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί. Μπροστά στον διαφαινόμενο κίνδυνο να έχουν κάνει λάθος στο άλογο που πόνταραν, δίνουν σημασία και στον Α. Σαμαρά, ο οποίος, όπως εκτιμούν, σε κάποια σενάρια μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο.
Κοντός ψαλμός, αλληλούια. Ωστόσο, είναι να απορεί κανείς πώς τόσο σημαντικοί, πετυχημένοι και ισχυροί άνθρωποι κάνουν διαρκώς τόσο εξόφθαλμα λάθος πονταρίσματα…
Μπαμπης Παπαπαναγιωτου
EleftherosTypos.gr