Μια ανάρτηση του Γιώργου Σιακαντάρη στο Facebook προκαλεί ενδιαφέρον, όχι τόσο για αυτά που λέει ευθέως, όσο κυρίως για αυτά που αφήνει να εννοηθούν
Με αφορμή το ιστορικό προηγούμενο της Γερμανίας του 1933, ο Σιακαντάρης
θυμίζει το ολέθριο λάθος των δημοκρατικών δυνάμεων της εποχής: την αδυναμία
τους να συνεννοηθούν μεταξύ τους, την ώρα που η Ακροδεξιά βρισκόταν προ των
πυλών. Και βέβαια θυμίζει και την άλλη, εξίσου διδακτική πλευρά της ιστορίας:
εκείνους που πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και να χειραγωγήσουν
τον Χίτλερ.
Το ενδιαφέρον αρχίζει όταν το ιστορικό παράδειγμα μεταφέρεται στο σήμερα.
Γιατί, αν η Ακροδεξιά αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τη δημοκρατική τάξη, τότε
τίθεται ένα δύσκολο ερώτημα: μπορούν οι δημοκρατικές δυνάμεις να αποκλείουν εκ
των προτέρων κάθε μορφή συνεννόησης μεταξύ τους, επειδή ανήκουν σε
διαφορετικούς πολιτικούς χώρους;
Και κάπου εδώ η ανάρτηση αποκτά ελληνικό ενδιαφέρον.
Χωρίς να το λέει ευθέως, ο Σιακαντάρης φαίνεται να βάζει στο τραπέζι ένα
ερώτημα που αφορά και την ελληνική Κεντροαριστερά: αν κάποια στιγμή η
Ακροδεξιά βρεθεί σε απόσταση αναπνοής από την εξουσία, θα πρέπει το ΠΑΣΟΚ και
η Νέα Δημοκρατία να μπορούν να συνεννοηθούν ή θα πρέπει να τηρήσουν μέχρι
τέλους το «ποτέ με τον άλλον»;
Η ανάρτηση του Γιώργου Σιακαντάρη
Φανταστείτε να έμπαιναν στο διλημμα το SPD και το Die Linke να συνεργαστούν με
τον Μερτς η να αφήσουν τη Γερμανία να πέσει στα χέρια του AFD; Και αυτοί να
είχαν αποφασίσει στα συνέδρια τους πως δεν θα συνεργαστούν ποτέ με τη Δεξιά.
Κάτι τετοιο έγινε πριν 93 χρόνια, αλλά τότε κανείς δεν ήθελε να συνεργαστεί με
τον άλλο. Ενώ η Δεξιά και το Κέντρο θεωρούσαν πως θα μπορέσουν να
χειραγώγησουν τον Χίτλερ