Σάκης Μουμτζής
Όταν ακούτε κάποιον πολιτικό να το λέει, να είστε σίγουροι πως εσείς μια χαρά καταλάβατε και αυτός μια χαρά είπε αυτό που ήθελε να πει. Απλώς μετά είτε κάποιος του τράβηξε το αυτί είτε μόνος του αντιλήφθηκε πως αυτό που είπε ήταν άστοχο ή άκαιρο ή άτοπο. Πάμε παρακάτω.
Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι οποιαδήποτε συζήτηση σήμερα για μετεκλογικές συνεργασίες είναι άνευ νοήματος 7-8 μήνες πριν από τις εκλογές. Μέχρι τότε δε θα γνωρίζουμε καν ποια κόμματα θα συμμετάσχουν, κάτι το στοιχειώδες για να έχουμε μια κάποια εικόνα του προεκλογικού τοπίου. Κόμματα που πριν να ιδρυθούν εμφάνιζαν μια αξιοσημείωτη δυναμική, σήμερα είναι άγνωστο αν θα επιβιώσουν.
Ως εκ τούτου οι συζητήσεις για την επόμενη μέρα, αν δεν έχουν προπαγανδιστικό χαρακτήρα, είναι του επιπέδου «νάχαμε να λέγαμε». Εδώ, κάποιοι πολιτικοί φελλοί έχουν φτάσει στο σημείο να μοιράζουν και τον πρωθυπουργικό θώκο, ενώ άλλοι, ακόμη πιο φελλοί, γνωρίζουν από τώρα, κατά προσέγγιση, και το εκλογικό αποτέλεσμα και το προβάλλουν. Μάλιστα ένας από αυτούς, ο οποίος έχει να παίξει μπάλα στο γήπεδο της πολιτικής καμιά εικοσαετία — και τότε ήταν βαριά-βαριά αναπληρωματικός — μοιράζει πιστοποιητικά πολιτικής εντιμότητας.
Από όσο θυμάμαι σε ελάχιστες αναμετρήσεις το πολιτικό τοπίο ήταν τόσο ξεκάθαρο όσο το σημερινό. Τι δεδομένα έχουμε; Πρώτη η Νέα Δημοκρατία κοντά στο 30% και αρκετά πίσω, κάπου στο 15% ο Α. Τσίπρας. Και αυτά τα ποσοστά καταγράφονται, πριν πάρει φωτιά το προεκλογικό σκηνικό που θα φέρει και τις αναμενόμενες συσπειρώσεις. Αν αυτή η πορεία δεν ανατραπεί, κάτι που δεν προκύπτει από τη μέχρι τώρα κατάσταση, θα έχουμε τα εξής δύο δεδομένα.
Δεδομένο πρώτο: αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, η Νέα Δημοκρατία θα είναι ο βασικός κορμός του νέου κυβερνητικού σχήματος.
Δεδομένο δεύτερο: ο αρχηγός της θα είναι και ο επόμενος πρωθυπουργός. Η εναλλακτική θα είναι η διεξαγωγή δεύτερων εκλογών που θα συμπιέσει όλα τα κόμματα, πλην των δύο πρώτων και για αυτόν τον λόγο ο Α. Τσίπρας καλοβλέπει αυτό το ενδεχόμενο.
Προφανώς και οι συνθήκες στην Ελλάδα ουδεμία σχέση έχουν με αυτές της Γερμανίας. Ακροδεξιά δεν υπάρχει ή αυτή που υπάρχει κινείται στο όριο της περιθωριακής γελοιότητας, υπάρχει όμως η τουρκική απειλή. Τι σημαίνει αυτό; Πως θα πρέπει να σχηματιστεί άμεσα μια κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Ποιας μορφής θα είναι αυτή η κυβέρνηση θα το αποφασίσουν οι πολίτες με την ψήφο τους.
Εννοείται πως όλα αυτά τα διλήμματα θα τεθούν στο προεκλογικό τραπέζι, όπως και πολλά άλλα, ώστε οι ψηφοφόροι να έχουν όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Συνεπώς σήμερα να προσπερνούμε, χωρίς να στεκόμαστε, το οποιοδήποτε μετεκλογικό σενάριο. Φυσικά, κάποιοι ρίχνουν ιδέες για να μετρήσουν αντιδράσεις ή να διαμορφώσουν από τώρα ένα κλίμα συνεργασιών, κάτι το σύνηθες. Όμως τον τόνο θα τον δώσει το κυβερνών κόμμα το οποίο έχει ως βασικό και αποκλειστικό του στόχο το δίπτυχο: αυτοδυναμία σε μια και μοναδική εκλογική αναμέτρηση
liberal.gr