Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι πλέον εξακολουθούν να συμβουλεύουν τον πρόεδρο Μητσοτάκη, ωστόσο από αυτά που βλέπω και διαβάζω τις τελευταίες μέρες, κάτι μου λέει ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν μηχανή του ΑΙ. Και το γράφω αυτό, αφού είναι κοινή διαπίστωση ότι όλοι και όλα εντός των υπουργείων κινούνται σε προεκλογικούς ρυθμούς. Επί της ουσίας, οι υπουργοί και γενικότερα τα κυβερνητικά στελέχη τα έχουν… παρατήσει, περιμένοντας τη στιγμή που ο λαοπρόβλητος θα σφυρίξει την έναρξη του προεκλογικού αγώνα. Μέχρι τότε, ως είθισται, το μόνο που τους απασχολεί (τους υπουργούς) είναι να παραμείνουν στις καρέκλες τους. Με δεδομένο ότι στην καλύτερη απομένουν πέντε, έξι μήνες μέχρι τις εκλογές, ειλικρινά δυσκολεύομαι να προβλέψω πώς μπορεί να προχωρήσει μία κυβέρνηση, χωρίς επί της ουσίας να κυβερνά κανείς, τουλάχιστον από αυτούς που έχουν αναλάβει να κάνουν τη συγκεκριμένη δουλειά.
Στη Βουλή για τα social media
Εκτός από την ομιλία που θα πραγματοποιήσει στην εκδήλωση που διοργανώνουν επιχειρηματίες από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο πρόεδρος Μητσοτάκης δεν αποκλείεται να δώσει το «παρών» και στη συζήτηση επί του νομοσχεδίου για την απαγόρευση της χρήσης των social media από τους νέους. Ως γνωστόν, εκτός από τον υπουργό Σκέρτσο, που ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον… επόμενο κόσμο, αυτόν που δεν θα χρειάζονται και πολλά πολλά για να βρίσκουμε ακόμη και φιλενάδα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα (της απαγόρευσης των social media) δείχνει τόσο ο αρχηγός Κυριάκος όσο και η σύζυγός του, Μαρέβα.
Δημοσκοπική ισορροπία για ΝΔ
Εξ ορισμού οι τοπικές δημοσκοπήσεις κρύβουν «παγίδες» ως προς τις γενικεύσεις που παράγονται από αυτές. Όταν, όμως, μιλάμε για μια μέτρηση σε επίπεδο Αττικής, στο σημείο, δηλαδή, που βρίσκεται σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας και η «καρδιά» της οικονομίας, η σύγκριση μεταξύ πρωτεύουσας και χώρας έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Γι’ αυτό, λοιπόν, καταπιάνομαι με την έρευνα της Opinion Poll, που παρουσίασε χθες το Action24. Ξεκινώντας από τα «αγαπημένα» ευρήματα των κομματικών επιτελείων, δηλαδή την πρόθεση και την εκτίμηση ψήφου, βλέπουμε ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί ένα δημοσκοπικό προφίλ κοντά στις αντίστοιχες εθνικές επιδόσεις που καταγράφουν οι μετρήσεις (26,3% και 31,5% αντίστοιχα). Και, παρά το γεγονός ότι απέχουμε ακόμα από την περίοδο που η πρόθεση και η εκτίμηση ψήφου δείχνουν πολλά για την κάλπη, υπάρχει ένα συμπέρασμα που έχει ενδιαφέρον. Και αυτό λέει πως η «γαλάζια» παράταξη παρουσιάζει μια ισορροπία μεταξύ Αττικής και περιφέρειας, που συνήθως προδικάζει καλές εκλογικές επιδόσεις. Αντίστοιχη ισορροπία παρουσιάζουν και τα ποσοστά της ΕΛΑΣ, ωστόσο η σταθερότητα στα επίπεδα του 13,9% και του 16,9% αντίστοιχα «μαρτυρά» και ένα ταβάνι που δύσκολα θα υπερβεί ο πρόεδρος Τσίπρας μέσω της περιφέρειας, η οποία έως τώρα δεν μοιάζει να αποτελεί το δυνατό «χαρτί» του. Αντίθετα, τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στο Λεκανοπέδιο (8,6%-10,2%) δείχνουν ότι το πρόβλημα της κολλημένης… βελόνας για τη Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται στην Αθήνα. Ξεκινώντας από ένα οριακά διψήφιο ποσοστό στην εκτίμηση ψήφου στην Αττική, όσο καλύτερα και να πάει (που θα πάει καλύτερα) ο πρόεδρος Ανδρουλάκης στην περιφέρεια, η διαφορά των έξι μονάδων με τον σύντροφο Αλέξη μοιάζει δύσκολο έως αδύνατον να καλυφθεί. Επειδή, όμως, σας είπα πολλά για έναν μόνο δείκτη, κρατήστε τη σαρωτική εικόνα του προέδρου Μητσοτάκη στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία και του… κανενός στη δυνατότητα αντιμετώπισης του αρχηγού Κυριάκου. Και κρατήστε επίσης ότι στο Λεκανοπέδιο η αυτοδύναμη κυβέρνηση προηγείται καθαρά της κυβέρνησης συνεργασίας (47%-40%). Ειδικά το τελευταίο ενδέχεται να είναι καθοριστικό στους μπόλικους ακόμα (12,6%) αναποφάσιστους.
Εκτεθειμένος ο Σαμαράς
Έχω την αίσθηση ότι αυτήν τη φορά ο πρόεδρος Σαμαράς ξεπέρασε ακόμα και τον (κακό) εαυτό του. Το διαπίστωσα με αφορμή την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης να εγκρίνει το σαφώς παράνομο και ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών. Τι θα περίμενε λογικά κάποιος από έναν πολιτικό που κάνει σημαία του τον πατριωτισμό; Να καταδικάσει αμέσως -και με σκληρό τρόπο- την Τουρκία και τη Λιβύη και να ζητήσει να πάρουν πίσω την απόφαση αυτήν. Τι έκανε ο πρόεδρος Σαμαράς; Καταδίκασε… τον Γεραπετρίτη. Έβγαλε δήλωση για «τα δραματικά γεγονότα της Λιβύης» (λες και αυτά έγιναν από μόνα τους, ήταν κάποιο φυσικό φαινόμενο) και κατήγγειλε στην ίδια δήλωση τον υπουργό Γεραπετρίτη και τον πρόεδρο Μητσοτάκη. Ούτε μισή λέξη σε ολόκληρη την ανακοίνωση του πρώην πρωθυπουργού της χώρας για τη Λιβύη ή για την Τουρκία. Και ήρθαν λίγο αργότερα και τον εξέθεσαν ανεπανόρθωτα οι Ευρωπαίοι. Σε κοινή τους δήλωση, η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, εκφράζουν τη λύπη τους για την απόφαση της λιβυκής Βουλής, τονίζουν ότι «η συμφωνία αυτή παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας και είναι άκυρη και ανίσχυρη» και αφήνουν αιχμές για την Τουρκία. Τι απ’ όλα αυτά είπε ο Σαμαράς; Τίποτε απολύτως. Για να δούμε μήπως βγάλει καμιά δεύτερη ανακοίνωση, να κατηγορεί Κόστα και Φον ντερ Λάιεν που αποδοκίμασαν τους Λίβυους και όχι τον Γεραπετρίτη.
Απροειδοποίητο διαγώνισμα
Βλέποντας τα νέα τσαντίρια της αγανάκτησης να στήνονται στο Σύνταγμα, ξαφνικά το μυαλό μου ταξίδεψε 15 χρόνια πίσω. Ήταν Μάιος του 2011, όταν στο (τότε) αθώο Ίντερνετ ξεκίνησε να κυκλοφορεί πως κάποιοι Ισπανοί διαδηλωτές του αυθεντικού κινήματος των «Indignados» φώναζαν στις πλατείες της χώρας τους το σύνθημα «Κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες». Επειδή ως λαός διακρινόμαστε για την ευθιξία μας όσον αφορά το αγωνιστικό μας φρόνημα, αμέσως κινητοποιήθηκαν διάφοροι καραμπουζουκλήδες, προκειμένου να αποστομώσουμε τους Ίβηρες, που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον αδούλωτο τράχηλο του Έλληνα. Κάπως έτσι, λίγες ημέρες μετά γεννήθηκε το υπέροχο καθ’ ημάς κίνημα των «Αγανακτισμένων», με τα γνωστά αποτελέσματα. Άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, εμφάνιση της Χρυσής Αυγής στον πολιτικό χάρτη, ανάδειξη νέων ταλέντων, όπως ο Βαρουφάκης, ο Καζάκης, ο Τσακαλώτος, ο Κατρούγκαλος και άλλοι. Μια μικρή λεπτομέρεια. Τότε κάποιοι λίγοι παράξενοι τύποι έλεγαν κάτι πραγματικά εξοργιστικό και νεοφιλελεύθερο. Ότι το περίφημο σύνθημα των Ισπανών δεν εμφανιζόταν σε κανένα βίντεο. Μη σας τα πολυλογώ, θεωρήθηκαν προσκυνημένοι, νεοφιλελεύθεροι, μνημονιακοί και, γενικά, εχθροί του λαού. Το ότι στην πορεία δικαιώθηκαν δεν είχε καμία σημασία. Το «κίνημα» τα κατάπιε όλα – συμπεριλαμβανομένης της αλήθειας. Γιατί σας τα γράφω, όμως, όλα αυτά; Γιατί από σήμερα ετοιμαζόμαστε για ένα ακόμα «αυθόρμητο» και «ακηδεμόνευτο» κίνημα. Δείτε το, λοιπόν, σαν απροειδοποίητο διαγώνισμα, να δούμε ο καθένας τι έμαθε.
Βλέποντας τα νέα τσαντίρια της αγανάκτησης να στήνονται στο Σύνταγμα, ξαφνικά το μυαλό μου ταξίδεψε 15 χρόνια πίσω. Ήταν Μάιος του 2011, όταν στο (τότε) αθώο Ίντερνετ ξεκίνησε να κυκλοφορεί πως κάποιοι Ισπανοί διαδηλωτές του αυθεντικού κινήματος των «Indignados» φώναζαν στις πλατείες της χώρας τους το σύνθημα «Κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες». Επειδή ως λαός διακρινόμαστε για την ευθιξία μας όσον αφορά το αγωνιστικό μας φρόνημα, αμέσως κινητοποιήθηκαν διάφοροι καραμπουζουκλήδες, προκειμένου να αποστομώσουμε τους Ίβηρες, που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον αδούλωτο τράχηλο του Έλληνα. Κάπως έτσι, λίγες ημέρες μετά γεννήθηκε το υπέροχο καθ’ ημάς κίνημα των «Αγανακτισμένων», με τα γνωστά αποτελέσματα. Άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, εμφάνιση της Χρυσής Αυγής στον πολιτικό χάρτη, ανάδειξη νέων ταλέντων, όπως ο Βαρουφάκης, ο Καζάκης, ο Τσακαλώτος, ο Κατρούγκαλος και άλλοι. Μια μικρή λεπτομέρεια. Τότε κάποιοι λίγοι παράξενοι τύποι έλεγαν κάτι πραγματικά εξοργιστικό και νεοφιλελεύθερο. Ότι το περίφημο σύνθημα των Ισπανών δεν εμφανιζόταν σε κανένα βίντεο. Μη σας τα πολυλογώ, θεωρήθηκαν προσκυνημένοι, νεοφιλελεύθεροι, μνημονιακοί και, γενικά, εχθροί του λαού. Το ότι στην πορεία δικαιώθηκαν δεν είχε καμία σημασία. Το «κίνημα» τα κατάπιε όλα – συμπεριλαμβανομένης της αλήθειας. Γιατί σας τα γράφω, όμως, όλα αυτά; Γιατί από σήμερα ετοιμαζόμαστε για ένα ακόμα «αυθόρμητο» και «ακηδεμόνευτο» κίνημα. Δείτε το, λοιπόν, σαν απροειδοποίητο διαγώνισμα, να δούμε ο καθένας τι έμαθε.
Δούκας μεν, αγωνιστής δε
Με ειλικρινή συγκίνηση διάβασα χθες το απόγευμα ότι ο Χάρης ο Δούκας έκανε τη βόλτα του από την Πλατεία Συντάγματος, για να δηλώσει ότι «στεκόμαστε δίπλα στη μαθητική κοινότητα, στους δασκάλους». Μιλώντας σε πρώτο πληθυντικό (μάλλον για λογαριασμό του ιδίου, του Κώστα του Ζαχαριάδη και των υπολοίπων που συναπαρτίζουν την προοδευτική διοίκηση του δήμου), ο πρώτος δημότης της πρωτεύουσας έστειλε μήνυμα ότι «στηρίζουμε το δικαίωμα στη μάθηση και την ενίσχυση του δημόσιου σχολείου. Θέλουμε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης», ξεκαθαρίζοντας ότι «γι’ αυτό πρέπει να παλέψουμε όλοι». Βέβαια, στο τέλος μάλλον τα χάλασε λίγο στους συντρόφους του, καθώς διευκρίνισε πως «είμαστε πάντα απέναντι στη βία, που υπονομεύει βασικές θεμελιώδεις κοινωνικές διεκδικήσεις και συλλογικούς αγώνες». Εδώ που τα λέμε, γιατί να μη δηλώσει τη συμπαράστασή του στους διαδηλωτές ο Δούκας των Αθηνών; Σάμπως αυτός θα κληθεί να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους; Πιθανότατα όχι. Ας ελπίσουμε ότι θα ξαναπεράσει από το Σύνταγμα όταν φύγουν οι χαρούμενοι κατασκηνωτές, για να συμπαρασταθεί στα συνεργεία του δήμου, που θα κληθούν να καθαρίσουν το χάλι που παραδοσιακά αφήνουν οι «αγωνιστές». Μόνο να συνεννοηθούν, μην έχει καμιά υποχρέωση στη Χαριλάου Τρικούπη την ίδια ώρα και κωλύεται.
Ενσυναίσθηση Τεχνητής Νοημοσύνης
Μένω λίγο ακόμα στον δήμαρχο Χάρη, γιατί χθες ξεπέρασε τον εαυτό του στην προσπάθειά του να μας δείξει πόσο στηρίζει τις διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης του. Αν ήμουν κανένας κακοπροαίρετος, θα έλεγα ότι αν προσπαθούσε τόσο να μας πείσει ότι η δημοτική αρχή μεριμνά για την καθαριότητα, ίσως να έπειθε γι’ αυτό έστω τους ψηφοφόρους του. Επειδή, όμως, δεν είμαι κακοπροαίρετος, ομολογώ ενώπιον Θεού και αναγνωστών πως υπήρξαν κομμάτια αυτού του κειμένου που πραγματικά με άγγιξαν, ιδίως εκεί που ο Δούκας των Αθηνών μάς έγραψε πως «η πόλη γίνεται εργαστήριο ανισοτήτων. Γίνεται, όμως, και εργαστήριο Δημοκρατίας». Και, σε περίπτωση που απορείτε σε ποιες περιπτώσεις αναφέρεται ο πρώτος δημότης της πρωτεύουσας, αμέσως μετά σπεύδει να το εξηγήσει: «Στην Αθήνα, τα κινήματα πολιτών στην Κυψέλη, στην Γκράβα, στα Προσφυγικά, στη Ριζάρη, στα Εξάρχεια, στου Γουδή, στη Βασιλίσσης Όλγας, υπενθυμίζουν κάτι ουσιαστικό: οι γειτονιές δεν είναι οικόπεδα προς αξιοποίηση, ούτε οι κάτοικοί τους εμπόδια στην ανάπτυξη». Και αφού περιγράφει πόσο καλά είναι αυτά τα κινήματα πολιτών, ο δήμαρχος Αθηναίων περνάει στο παρασύνθημα. Και εκεί που περίμενα να διαβάσω «τι επιτάσσουν όλα αυτά για την πολιτική της πόλης και της χώρας», ο δελφίνος της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ γίνεται απόλυτα σαφής: «Να εγκαταλείψουμε τη μίζερη διαχείριση της ανεπάρκειας. Να περάσουμε από τη διαχείριση στην υπέρβαση. Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι απλώς τι κοστίζει, αλλά τι αξίζει». Είναι πραγματικά να απορείς. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια οι Αθηναίοι συζητάνε για Δημοκρατία, από τον σύντροφο Χάρη περίμεναν να σκεφτεί κάτι τόσο πρωτοποριακό; Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, με τους παλιότερους (τον Περικλή, τον Θεμιστοκλή και άλλους), ο Χάρης έχει έναν καινούργιο σύμμαχο, που κατάλαβαν μόνο όσοι πρόσεξαν τη φράση «οι αριθμοί εξηγούν γιατί η δυσαρέσκεια αποκτά γεωγραφία». Για να μη λέτε ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει ενσυναίσθηση.
Στο στόχαστρο ο θεόσταλτος
Διάβασα το πρωτοσέλιδο του Σαββάτου των Νέων και επειδή βρίσκομαι πολύ μακριά, δυσκολεύτηκα να τσεκάρω τα όσα αναφέρονταν στο επίμαχο ρεπορτάζ. Για όσους δεν το πήρατε χαμπάρι, η καλή εφημερίδα, χωρίς να κατονομάζει συγκεκριμένο πρόσωπο, έκανε λόγο για το «βαθύ λαρύγγι» που έχουν εντοπίσει οι Αμερικανοί, το οποίο σχετίζεται με την υπόθεση της Κίμπερλι. Έχοντας διαβάσει με σχετική χρονοκαθυστέρηση το επίμαχο ρεπορτάζ, εκεί που την έπεσα για να ξεκουραστώ έπειτα από μια μεγάλη βόλτα, πριν προλάβω να πλαγιάσω σε έναν ακόμη πιο βολικό από αυτόν του γραφείου μου καναπέ, με πήρε ο ύπνος. Εκεί που είχα παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα, άρχισα να βλέπω μπροστά μου κάτι περίεργους Αμερικανούς, οι οποίοι κυνηγούσαν έναν τύπο που έμοιαζε (φτυστός ήταν) με τον υπουργό Παπασταύρου. Και λίγο πιο κάτω διέκρινα έναν ακόμη, που έμοιαζε με ένα πρώην κυβερνητικό στέλεχος. Εκεί που είχε φτάσει στο αποκορύφωμα το ενδιαφέρον, ξύπνησα και, ανοίγοντας τα καστανοπράσινα μάτια μου, ως διά μαγείας εξαφανίστηκαν και οι Αμερικανοί και οι «Παπασταύροι» και αυτός ο πρώην αξιωματούχος. Από επαγγελματική διαστροφή τώρα, επιχείρησα μια προσομοίωση των όσων είχα δει στο όνειρο στην καρδιά του Μανχάταν με τα όσα (ετεροχρονισμένα) είχα διαβάσει στα Νέα. Και κάπου εκεί σκέφτηκα ότι ενδεχομένως να χρειαστεί ο καλός Θεός της Ελλάδας να βάλει το χέρι του.
Powergame.gr