Γιάννης Σιδέρης
Η ατέλειωτη σπονδή στην άσκοπη βία συνεχίζεται στα πανεπιστήμια, έστω όλο και πιο αραιή. Χθες στο πανεπιστήμιο Πατρών φοιτητές απέκλεισαν το γραφείο του πρύτανη και προπηλάκισαν εργαζόμενους.
Σύμφωνα με τον πρύτανη Χρήστο Μπούρα, περί τα 40 άτομα συγκεντρώθηκαν στον χώρο της Πρυτανείας και ζήτησαν συνάντηση προκειμένου να συζητήσουν ζητήματα που αφορούσαν το κόστος διαβίωσης και τη φοιτητική μέριμνα. Ο πρύτανης αναφέρει ότι ήταν δεκτικός σε συνάντηση με πενταμελή αντιπροσωπεία τους.
Έδωσε μάλιστα ρητή εντολή στην υπηρεσία φύλαξης να διευκολυνθεί η είσοδος της αντιπροσωπείας πέντε ατόμων, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η συνάντηση και να εκτεθούν χωρίς κανένα περιορισμό οι απόψεις και τα αιτήματά τους.
Αμ δε! Οι φοιτητές ήταν προφανώς λάτρεις… της άμεσης δημοκρατίας, που ασκείται κατευθείαν από τον λαό, μη αρκούμενοι σε αντιπροσώπους. Έτσι η πρότασή του δεν έγινε δεκτή, αφού μια πενταμελής αντιπροσωπεία θα ήταν υποχρεωμένη να συζητήσει ορθολογικά με επιχειρήματα. Θα απέκλειε τη δυνατότητα κραυγών, συνθημάτων, και ενδεχομένως «αγωνιστικών» χειροδικιών.
Ετσι επικράτησε η βία… του επαναστατημένου «δικαίου». Οι νεαροί προχώρησαν προς το γραφείο του, χτυπούσαν την πόρτα, ενώ τοποθέτησαν και κορδέλες στην είσοδο με αποτέλεσμα να αποκλειστεί η είσοδος στον χώρο. Η ένταση διήρκησε περίπου 20 λεπτά έως ότου κληθεί η αστυνομία.
Σύμφωνα με την έγγραφη αναφορά της υπηρεσίας φύλαξης του πανεπιστημίου, όταν ζητήθηκε να γνωστοποιηθούν τα ονόματα των πέντε εκπροσώπων που θα συμμετείχαν στη συνάντηση, ακολούθησαν φωνές και προπηλακισμοί σε βάρος των εργαζομένων φύλαξης.
Οι φύλακες απωθήθηκαν επανειλημμένως και οι νεαροί εισήλθαν στον χώρο της Πρυτανείας. Κατά τον πρύτανη τα γεγονότα αυτά είναι σοβαρά και δεν μπορούν να υποβαθμιστούν ή να παρουσιαστούν ως μια συνήθης μορφή φοιτητικής διαμαρτυρίας. Η ελευθερία έκφρασης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την άσκηση πίεσης απέναντι σε εργαζόμενους του πανεπιστημίου, δεν μπορεί μια ομάδα να ακυρώνει του στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας ενός δημοσίου πανεπιστημίου.
Θέτει δε και το διαχρονικό πρόβλημα που έχει εντοπισθεί σε μετωπικές συγκρούσεις στα πανεπιστήμια, λέγοντας πως οι φοιτητές δεν χρειάζονται εξωπανεπιστημιακούς καθοδηγητές ούτε μπορούν να αποτελούν πεδίο για την εξυπηρέτηση άλλων πολιτικών επιδιώξεων .
Έπεα πτερόεντα. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά ούτε το πρώτο πανεπιστήμιο όπου σημειώνονται τα ίδια και χειρότερα. Όπως εφέτος ας πούμε στο πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, όπου έγινε καταδρομική επιχείρηση τον Μάιο με βαριοπούλες από άτομα που φορούσαν κράνη για να μην αναγνωριστούν, ή τον Φεβρουάριο στο ΑΠΘ με επιθέσεις κουκουλοφόρων εναντίον φοιτητών.
Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η διάρκεια τέτοιων συμπεριφορών. Δεν αντιλέγουμε πως αν αποφάσιζε το κράτος να το τελειώσει θα το είχε τελειώσει με αυστηρές ποινές. Αντιθέτως, οι ποινές όσων παραπέμπονται είναι γεμάτες «κατανόηση» για τους ανήσυχους νέους που «αγωνιούν» για τα προβλήματα της φοιτητιώσης νεολαίας, της νεολαίας γενικότερα, και ευρύτερα τα χώρας.
Σε όλα τα πανεπιστήμια του πλανήτη δεν γίνονται βανδαλισμοί, δεν χτίζονται καθηγητές, δεν προπηλακίζονται εργαζόμενοι. Στη χώρα μας συμβαίνουν γιατί το επέτρεψε το κράτος με το περίφημο «άσυλο». Κάτι αυτονόητο σε μια δημοκρατία που δεν χρειαζόταν νομική κατοχύρωση, αλλά ήταν στον απόηχο του Πολυτεχνείου και ο Αντρέας έπρεπε να χαϊδέψει τη νέα γενιά.
Έτσι 45 χρόνια τώρα, εξελίχθη σε άσυλο παραβατικότητας, ενίοτε και παρανομίας. Αλλά παρόλα αυτά παρέμεινε φετίχ, καλυμμένο υπό «προοδευτικό» πρόσημο. Στο όνομά του δικαιολογούνταν και χτισίματα καθηγητών στα γραφεία τους.
Συν τω χρόνω αυτές οι συμπεριφορές έχουν ατονήσει, απορρίπτονται από τη μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών, αλλά υπάρχουν κατάλοιπα της βίας που χρησιμοποιούν αριστερό φιλολαϊκό λεξιλόγιο για να δικαιολογήσουν την αντικοινωνικότητά τους. Θα είχαν εκλείψει και αυτά τα σποραδικά εάν γνώριζαν ότι οι ποινές που τους ανέμεναν θα ήταν πραγματικές, και δεν ίσχυε η λογική εντάξει παιδιά είναι.
Έτσι δεν έμαθαν στην ανάληψη ευθυνών και απέκτησαν ψευδή συνείδηση δικαιωμάτων τους. Γιατί αν στα ίδια τα «παιδιά» καταλογίσεις βαρβαρότητα πράξεων, θα σου αντιτείνουν τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, τη βαρβαρότητα της ανεργίας και της μισθωτής εργασίας που τα περιμένει με την αποφοίτηση, κλπ. Και αυτά δικαιολογούν να μπουκάρουν στην Πρυτανεία ως ορδές αγρίων και να προπηλακίζουν εργαζόμενους!
liberal.gr