Θα ήθελε πολύ η Αντιπολίτευση να είναι εκείνη που πιέζει και αγχώνει τον Πρωθυπουργό. Απογοητευτικό για την ίδια ότι στερείται αυτής της απόλαυσης! Αποτυπώνουν την πολιτική κυριαρχία του Μητσοτάκη σταθερά οι μηνιαίες δημοσκοπήσεις στο σύνολο τους. Και συντηρούν το βαρετό σκηνικό, ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και τους Ανδρουλάκη και Τσίπρα. Η ουσιαστική αναμέτρηση είναι αλλού. Στη σχέση του Κυριάκου Μητσοτάκη με το 40% που τον ψήφισε το ‘23. Θα καταφέρει να γητεύσει το απαιτητικό κοινό άλλη μια φορά;
Ο Οκτώβριος, είναι ο μήνας των εκλογικών ορίων που έθεσε ο Πρωθυπουργός για τον εαυτό του. Καθόρισε το κατώτερο στο 25% και το ανώτερο στο 40%, σαν τα «σαραντάρια» της θερμοκρασίας καθώς οι εκλογές θα γίνουν σε χρόνο πιθανής εκδήλωσης καύσωνα! Απολύτως λογικά και ανθρώπινα απευθύνεται προς τους πολίτες. Εμάς κοιτά ο Μητσοτάκης, κι εμείς θα του απαντήσουμε την Κυριακή των εκλογών…
Δεν θα είναι η πρώτη φορά που επικαλούμαι το 40% της κοινωνίας, το οποίο εκλέγει κυβερνήτη. Σύμφωνοι, μπορεί το 60% της κοινωνίας, να επιζητεί πολιτική αλλαγή, όμως η Αντιπολίτευση αδυνατεί να ανταποκριθεί. Επομένως εκείνος κι εμείς, όσοι είμαστε στο 40%, θα αναμετρηθούμε την προσεχή άνοιξη. Ο Άδωνις έριξε την ημερομηνία της 16ης Μαΐου. Να δούμε, δεν έχει σημασία άλλωστε…
Ο Μητσοτάκης, πλησιάζει την τελευταία στροφή διατηρώντας κεφαλή και απόσταση ασφαλείας από την δυάδα που έπεται. Καθώς, δεν θα αργήσει το τελευταίο καμπανάκι, πρέπει να ανοίξει κι άλλο την κούρσα και χρειάζεται να ενεργοποιήσει τις δυνάμεις που κρατά εφεδρεία.
Στην τελική ευθεία προς το νήμα τον περιμένει το εναπομείναν 10%, του 40%, το οποίο ή θα τον αποθεώσει ή απλώς θα μείνει παγερό απέναντι στην ισχνή νίκη του πολιτικού δρομέα.
Το 10% προς το παρόν παρακολουθεί απλώς. Δεν εκδηλώνεται. Απομακρύνθηκε από την επιλογή που έκανε το 2023, χωρίς να εγκαταλείψει τον νικητή. Ας επαναλάβω, ότι οι ψηφοφόροι αυτοί το πιθανότερο δεν ανήκουν στις τάξεις των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας. Εγκρίνουν προσωπικά, με τα δικά τους κριτήρια τον Πρωθυπουργό, αλλά είναι επίσης πιθανό, τα κριτήρια τους να μην συμπίπτουν με τις πολιτικές επιλογές του. Δεν έχει διερευνηθεί πλήρως δημοσκοπικά, τι επακριβώς επιθυμεί αυτό το καθοριστικό για το μέλλον της Ελλάδας μειοψηφικό κοινωνικό κομμάτι.
Σίγουρα, θα σκεφτόμουν, επιζητεί μεταρρυθμίσεις, σίγουρα θα έλεγα πάταξη της διαφθοράς, θα στοιχημάτιζα, εκ του ασφαλούς φυσικά, ότι απαιτεί περισσότερη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, λιγότερη γραφειοκρατία, ποιοτική αναβάθμιση και αξιολόγηση των υπηρεσιών που προσφέρει το Δημόσιο, σοβαρότερη εποπτεία και επίσης αξιολόγηση του ιδιωτικού τομέα και παραπάνω κυβερνητικές πρωτοβουλίες μακριά από τον «λαϊκοδεξιό» και τον «σοσιαλιστικό» λαϊκισμό.
Θα αντιτείνει, άλλος, πως δεν απέχουν οι πρωτοβουλίες του Μαξίμου για να έρθει η ανταπάντηση πως πρώτα απ' όλα αναγκαία η αξιολόγηση των υπουργών, την οποία μάλλον δεν προτάσσει την παρούσα στιγμή ο Μητσοτάκης. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, πάνω στην τελική ευθεία να αναζωπυρώσει την εσωκομματική μίρλα; Αλίμονο όλα θα κυλήσουν στην πραγματική ή την επίπλαστη κομματική ειρήνη και… συναδέλφωση!
Δεν μου μένει καμία αμφιβολία. Ο Μητσοτάκης μας έχει «διαβάσει». Έχει προεξοφλήσει το «τσουρούφλισμα» του 10%. Το υπομένει. Δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.
Ξέρει, βέβαια, ότι όσοι εντάσσουν τον εαυτό τους σε αυτό το κυρίαρχο της εκλογικής αναμέτρησης ποσοστό πολιτών μάλλον δεν έχουν άλλη (καλύτερη) επιλογή.
Μονόδρομος για όλες τις πλευρές.
Υπό μία υπόμνηση:
Ότι θα είναι η απόλυτη (ιστορική) καταστροφή για την Ελλάδα, να συνδεθεί με την ατολμία, την αναποφασιστικότητα, τις φοβίες, την ανασφάλεια, του Κυριάκου Μητσοτάκη που θα πάρει την εντολή για την τρίτη κυβερνητική του θητεία.
Αλλά θα μείνει άπραγος θεατής, απολαμβάνοντας απλώς τον θρίαμβο του σαν να είναι ένα απλό προσωπικό στοίχημα…
liberal.gr