Ο υπουργός παραθέτει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία, από τον Απρίλιο του 2015 έως τον Αύγουστο του 2019, καταγράφηκαν συνολικά 18.193 αποφυλακίσεις, δηλαδή περίπου 343 τον μήνα, βάσει των δημοσιευμένων ετήσιων στοιχείων. Όπως αναφέρει, μόνο το 2017 αποφυλακίστηκαν 320 καταδικασμένοι για ληστείες, 1.137 για κλοπές και περίπου 700 για αδικήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά.
Σύμφωνα με τον κ. Σκέρτσο, ο νόμος Παρασκευόπουλου (ν. 4322/2015) μείωσε το όριο πραγματικής έκτισης για ποινές φυλάκισης έως τριών ετών από τα 2/5 στο 1/10 της ποινής, ενώ για καθείρξεις άνω των δέκα ετών επέτρεπε την υπό όρους αποφυλάκιση μετά την πραγματική έκτιση του 1/3 της ποινής.
Ο υπουργός επισημαίνει ότι το 2021, επί υπουργίας Κώστα Τσιάρα, αυστηροποιήθηκαν οι προϋποθέσεις αποφυλάκισης για συγκεκριμένα σοβαρά εγκλήματα, μεταξύ των οποίων η ανθρωποκτονία από πρόθεση, ο βιασμός και η ληστεία.
Όπως εξηγεί, για πρόσκαιρη κάθειρξη απαιτείται πλέον έκτιση των 4/5 της ποινής, με συνυπολογισμό του ευεργετικού χρόνου, και τουλάχιστον 3/5 πραγματικής παραμονής στη φυλακή.
Παράλληλα, αναφέρεται στις αλλαγές του 2024, επί υπουργίας Γιώργου Φλωρίδη, με την αύξηση του ανώτατου ορίου πρόσκαιρης κάθειρξης από 15 σε 20 έτη, καθώς και στη ρύθμιση του 2026 για την αύξηση από 25 σε 30 χρόνια του ειδικού ορίου πραγματικής κράτησης στις πολλαπλές ισόβιες καθείρξεις.
Ο κ. Σκέρτσος υποστηρίζει ότι η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε ως προς την απονομή δικαιοσύνης, την προστασία των θυμάτων και τον σωφρονισμό των καταδικασμένων, καταλογίζοντας στον Αλέξη Τσίπρα έλλειψη μεταμέλειας για τα αποτελέσματά της.
Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι, παρά τις αλλαγές που έχουν πραγματοποιηθεί επί σημερινής κυβέρνησης, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές ανάγκες για καλύτερες σωφρονιστικές υποδομές, αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης και ουσιαστική προετοιμασία των κρατουμένων για την κοινωνική επανένταξη.
Τέλος, υπογραμμίζει τη σημασία εναλλακτικών μορφών έκτισης ποινών, όπου το επιτρέπει η βαρύτητα του αδικήματος, όπως η κοινωφελής εργασία και η κατ’ οίκον κράτηση με ηλεκτρονική επιτήρηση.
«Αν ένας άνθρωπος βγαίνει από τη φυλακή πιο επικίνδυνος απ’ ό,τι μπήκε, το σωφρονιστικό σύστημα έχει αποτύχει», καταλήγει, τονίζοντας ότι ο ουσιαστικός σωφρονισμός αποτελεί μέρος της προστασίας των θυμάτων.
Αναλυτικά η ανάρτησή του:
|
|
❓ Με τους θύτες ή με τα θύματα;
Χθες έθεσα αυτό το ερώτημα με αφορμή τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα του 2019. Σήμερα, ας δούμε τι συνέβη από το 2015 έως το 2019 στις αποφυλακίσεις εξαιτίας του νόμου Παρασκευόπουλου και τι άλλαξε μετά το 2019.
🔺 Με τον νόμο Παρασκευόπουλου (ν. 4322/2015), για φυλάκιση έως 3 έτη το όριο πραγματικής έκτισης έπεσε από τα 2/5 στο 1/10 της ποινής. Για κάθειρξη άνω των 10 ετών, η ρύθμιση Παρασκευόπουλου επέτρεπε την αποφυλάκιση υπό όρους με το 1/3 της ποινής πραγματικά εκτισμένο στη φυλακή. Δηλαδή, σε πολύ σοβαρά εγκλήματα που επιβάλλουν κάθειρξη 15 ετών, αυτό σήμαινε έκτιση 5 χρόνων.
🔺 Από τον Απρίλιο του 2015 έως τον Αύγουστο του 2019, τα δημοσιευμένα ετήσια στοιχεία αθροίζουν σε 18.193 αποφυλακίσεις, περίπου 343 τον μήνα. Μόνο το 2017 αποφυλακίστηκαν 320 καταδικασμένοι για ληστείες, 1.137 για κλοπές και περίπου 700 για αδικήματα ναρκωτικών.
❓Τι άλλαξε από το 2019;
✅ Το 2021, επί Κώστα Τσιάρα, αυξήθηκαν τα όρια για συγκεκριμένα σοβαρά εγκλήματα, όπως η ανθρωποκτονία από πρόθεση, ο βιασμός και η ληστεία. Για πρόσκαιρη κάθειρξη απαιτείται έκτιση 4/5 της ποινής με συνυπολογισμό του ευεργετικού χρόνου και τουλάχιστον 3/5 πραγματικής παραμονής στη φυλακή. Σε κάθειρξη 15 ετών, αυτό σημαίνει τουλάχιστον 9 πραγματικά χρόνια στη φυλακή πριν να μπορεί να χορηγηθεί αποφυλάκιση υπό όρους.
✅ Το 2024, επί Γιώργου Φλωρίδη, αυξήσαμε το ανώτατο όριο της πρόσκαιρης κάθειρξης από 15 σε 20 έτη και της συνολικής κάθειρξης για περισσότερα εγκλήματα από 20 σε 25 έτη. Το 2026, για τις πολλαπλές ισόβιες καθείρξεις, αυξήσαμε από 25 σε 30 χρόνια το ειδικό όριο πραγματικής κράτησης για τη δυνατότητα αποφυλάκισης υπό όρους.
Σε ένα σύγχρονο κράτους δικαίου που μεριμνά για την προστασία και την ασφάλεια των πολιτών του, και ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων εξ αυτών, μια καταδικαστική απόφαση για ένα σοβαρό έγκλημα και ο τρόπος με τον οποίο αυτή εκτελείται υπηρετούν τρεις σκοπούς:
🔺Να τιμωρείται το έγκλημα και να αποδίδεται δικαιοσύνη.
🔺Να προστατεύονται τα θύματα και να στηρίζονται στην αποκατάσταση της βλάβης που υπέστησαν.
🔺Να σωφρονίζεται ο καταδικασμένος, ώστε να μπορεί να επιστρέψει στην κοινωνία χωρίς να εγκληματήσει ξανά.
Η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα, κατά την κρίση μου, απέτυχε και στους τρεις. Και το χειρότερο είναι ότι 7 χρόνια μετά δεν υπάρχει καμία μεταμέλεια από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα για τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής παρά μόνο υποκριτικές κορώνες περί νομιμότητας και διαφάνειας.
Έχουμε καταφέρει να ανταποκριθούμε και στους 3 στόχους ως κυβέρνηση; Η απάντηση είναι ότι έχουν υπάρξει σημαντικές αλλαγές αλλά ταυτόχρονα έχουμε ακόμη δουλειά να κάνουμε.
Χρειαζόμαστε περισσότερες και καλύτερες υποδομές στις φυλακές, αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης και ουσιαστική προετοιμασία για την επανένταξη, με εκπαίδευση, εργασία και στήριξη μετά την αποφυλάκιση. Και όπου το επιτρέπει η βαρύτητα της πράξης, χρειάζεται να αξιοποιούμε εναλλακτικούς τρόπους έκτισης της ποινής, όπως η κοινωφελής εργασία, που ήδη εφαρμόζεται ή η κατ’οίκον κράτηση με «βραχιολάκι» που επίσης, πλέον, εφαρμόζεται.
Αν ένας άνθρωπος βγαίνει από τη φυλακή πιο επικίνδυνος απ’ ό,τι μπήκε, το σωφρονιστικό σύστημα έχει αποτύχει. Ο ουσιαστικός σωφρονισμός είναι μέρος της προστασίας των θυμάτων, γιατί από αυτόν εξαρτάται και το αν αύριο θα υπάρξουν νέα θύματα.
