Μεγάλοι «σκακιστές», «μετρ της πολιτικής στρατηγικής» και κυρίως υποψήφιοι σωτήρες της χώρας, με μία απλή κίνηση του Κ. Μητσοτάκη, εγκατέλειψαν τους πολυσύνθετους και εμπνευσμένους σχεδιασμούς τους και βγήκαν τρέχοντας στο ξέφωτο.
Οι «εκπλήξεις» που σχεδίαζαν για την ανακοίνωση των νέων κομμάτων τους εξέπεσαν σε προχειρότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης, με υπερμεγέθη λευκά περιστέρια ή με κάτι χρησμούς που παρέπεμπαν σε μετεωρολογικό δελτίο, για το πότε είναι η ώρα που δεν θα βρέχει.
Η Μ. Καρυστιανού πέρασε στη στροφή του φόβου τον Α. Τσίπρα και ανακοίνωσε πρώτη ότι στις 21 Μαΐου -ανήμερα της μεγάλης γιορτής του Χριστιανισμού, Κωνσταντίνου και Ελένης- θα κάνει την αναγγελία της δημιουργίας του κόμματός της. Σε απόσταση αναπνοής ο μέγας τακτικιστής και ραβδοσκόπος, Α. Τσίπρας, ακολούθησε, ανακοινώνοντας ότι το δικό του κόμμα θα γεννηθεί 5 μέρες αργότερα, στις 26 Μαΐου.
Ηταν αρκετές λίγες ημέρες μη έντονης διάψευσης των «ρεπορτάζ», σύμφωνα με τα οποία οι εκλογές θα γίνονταν με «βεβαιότητα» ή «στις 27 Σεπτεμβρίου» ή «στις 11 Οκτωβρίου», ώστε να ανοίξουν τσάτρα πάτρα τα χαρτιά. Η βιασύνη και η έλλειψη ετοιμότητας και των δύο επίδοξων αρχηγών είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού. Η Μ. Καρυστιανού υποδέχθηκε στο δικηγορικό γραφείο της Μ. Γρατσία κάποιες δεκάδες προθύμων να υπογράψουν την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματός της. Ο μικρός αριθμός υπογραφών που συλλέχθηκαν την ανάγκασε να αναβάλει τη χθεσινή προσέλευσή της στον Αρειο Πάγο, για να τις καταθέσει μαζί με την ιδρυτική διακήρυξη. Ωστόσο, η Μ. Καρυστιανού φαίνεται ότι έχει ένα ετερόκλητο και πολυσυλλεκτικό ακροατήριο, το οποίο απαρτίζεται από ένα μίγμα θρησκόληπτων ακροδεξιών, αρχαιομαρξιστών και ρωσόφιλων, οι οποίοι θεωρούν ύψιστη προτεραιότητα να… υποκαταστήσουν τη Μ. Ζαχάροβα στην Ελλάδα.
Πιο περίπλοκα και δύσκολα είναι τα πράγματα με το κόμμα Τσίπρα. Ο οποίος, ως ανέτοιμος που είναι, αναγκάζεται σε πιο άγαρμπες κινήσεις, με «μαριονέτα» τον Σ. Φάμελλο και τους ήδη φευγάτους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Από τα όσα ανεκδιήγητα έχει πει ο Π. Πολάκης, ο αυτοκαταργημένος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ βρήκε προσβλητική την πολιτικά εύλογη απορία του «αψιού» τι ακριβώς «υπηρετεί με την αφωνία του». Στο επίμαχο θέμα της προσχώρησης στο κόμμα Τσίπρα, ο Σ. Φάμελλος αλλά και τα εναπομείναντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι όντως άφωνα, κρυπτόμενα πίσω από μια ασαφή απόφαση της Κ.Ε., η οποία πρακτικά δεν λέει απολύτως τίποτα, πέραν μιας γενικόλογης ευχής για «συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων».
Και μάλιστα όταν ο Α. Τσίπρας δεν έχει πάρει πίσω την «αρχή» του, ότι δεν συμπράττει με άλλα κόμματα και δεν δέχεται βουλευτές οι οποίοι έχουν εκλεγεί με άλλο κόμμα, αν δεν παραδώσουν την έδρα τους. Τυπικά και ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στον αέρα. Κι έχουν απόλυτο δίκιο όσοι ζητούν να ξεκαθαρίσει τι και πώς θα το κάνει, την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών του έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στον «παταγωδώς αποτυχόντα Μεσσία», που ζητά «δεύτερη ευκαιρία». Μη σοβαρά πράγματα από ανθρώπους που δεν έχουν πείσει για τη σοβαρότητά τους.
Ο Π. Πολάκης, μαζί με τον Ν. Παππά και κάνα δυο άλλους βουλευτές, αλλά και με κάμποσα παλιά κομματικά στελέχη, λένε κάτι που πολιτικά είναι πιο συμπαγές και έχει αρχή, μέση και τέλος: Δεν πάμε στο κόμμα Τσίπρα και θα κατέβουμε στις εκλογές είτε μόνοι μας είτε σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς (με τμήμα της αντι-τσιπρικής Νέας Αριστεράς, ίσως με τον Βαρουφάκη που ακούει Τσίπρας και παθαίνει πολιτική αναφυλαξία, γιατί όχι ακόμα και με τη Ζ. Κωνσταντοπούλου, όπως λένε, η οποία μετά την επίσημη εμφάνιση της Μ. Καρυστιανού κινδυνεύει ακόμα και να μην πιάσει το 3%).
Ο Α. Τσίπρας δεν έχει κάνει νεύμα στους «σαν έτοιμους από καιρό», δεν συνεργάζεται με κόμματα γιατί πιστεύει ότι φτιάχνει κάτι «νέο», έστω κι αν το ουσιαστικά νέο λείπει από τα ονόματα που έχει ανακοινώσει μέχρι στιγμής. Φαίνεται, όμως, πως έχει παρασκηνιακά αιτήματα. Να μην υπάρχει κόμμα με το όνομα ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές και τα περιουσιακά στοιχεία του (γενναία κρατική χρηματοδότηση και το κτίριο της Κουμουνδούρου, που έχει σημαντική αξία) να μην μείνουν στον Π. Πολάκη, αλλά με έναν μαγικό τρόπο να μεταβιβαστούν σαν προίκα στο κόμμα του. Εξ ου και η διαγραφή του Π. Πολάκη. Και το «έργο» με τον μετανιωμένο, που δεν έκλεισε τις τράπεζες πιο νωρίς, μόλις αρχίζει.
Το σχεδόν απίθανο σενάριο των πρόωρων εκλογών πέτυχε να βγάλει στο ξέφωτο όλα τα κρυπτόμενα «νέα κόμματα», μαζί και τα δομικά προβλήματά τους. Πέτυχε, όμως, και κάτι ακόμα: Αντί να εμφανιστούν λίγο πριν από τις εκλογές διατηρώντας τη φρεσκάδα του «νέου», επί σχεδόν 10 μήνες θα «παλιώσουν» μες στην τριβή της πραγματικότητας και των προβλημάτων της. Οι προστατευμένες ομιλίες για ένα βιβλίο-παραμύθι και οι χρησμοί της «μάνας των Τεμπών» αναγκαστικά θα δώσουν τη θέση τους σε θέσεις επί πραγματικών προβλημάτων, τα οποία απασχολούν την πλειοψηφία των πολιτών. Και εκεί ο βηξ δεν μπορεί να υποκαταστήσει την απορία του ψάλτου.
ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟ 2027
Αφότου ο Α. Τσίπρας και η Μ. Καρυστιανού αναγκάστηκαν να ανοίξουν άρον άρον τα χαρτιά τους, ο Κ. Μητσοτάκης στη διάρκεια του Συνεδρίου της Ν.Δ. είπε, ουκ ολίγες φορές, ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027. Είπε όμως και κάτι ακόμα, το οποίο συνηγορεί στην ίδια κατεύθυνση, αλλά πέρασε στο «ντούκου». Είπε ότι θα είναι ο πρώτος πρωθυπουργός μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που επί των ημερών του θα γίνονται γεωτρήσεις.
Η Chevron και η Exxon Mobil θα αρχίσουν να «τρυπάνε» από τον Φεβρουάριο του 2027, σύμφωνα με τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί. Αρα, για να γίνονται σίγουρα γεωτρήσεις επί των ημερών του, οι εκλογές θα γίνουν από τον Μάρτιο του 2027 και μετά. Και προφανώς θα είναι άλλο ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα στο πλαίσιο του «Το είπαμε, το κάναμε», που έχει και προεκλογική αξία.
Σημαντική για όσους ξέρουν τον τρόπο που σκέπτεται είναι και η αναφορά του στην ανάγκη μιας προετοιμασμένης και αποτελεσματικής ελληνικής προεδρίας στην Ε.Ε. που αρχίζει τον Ιούνιο του 2027 και στην ατζέντα της έχει πολύ σοβαρά θέματα (ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης, κοινή αμυντική πολιτική, ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας στην τεχνολογία αιχμής κ.λπ.).
Ο άγνωστος Χ, που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, παραμένει η διάρκεια του πολέμου στο Ιράν και το τελικό αποτύπωμα που θα αφήσει στην παγκόσμια, άρα και στην ελληνική, κοινωνία. Οι οιωνοί δεν είναι καλοί τη δεδομένη στιγμή. Αλλά, όπως έχει γίνει αρκετές στιγμές στη διάρκειά του, αλλάζουν εύκολα. Η πίεση για τον τερματισμό του αυξάνεται και από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικονομία των ΗΠΑ, αλλά και όλης της Ευρώπης. Ενώ προεξοφλείται ότι τον προσεχή Ιούνιο η Ε.Ε. θα πάρει μέτρα για τη στήριξη των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Αν δεν υπάρξει δραματική εξέλιξη, η αρχική επιθυμία του Κ. Μητσοτάκη για εκλογές το 2027, μετά από μία γενναία ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο, παραμένει το πιθανότερο ενδεχόμενο.
Μπάμπης Παπαπαναγιώτου
https://www.eleftherostypos.gr/apopseis/gennitouria-me-kaisariki