Σάκης Μουμτζής
Οπρώην πρωθυπουργός είναι παλιά καραβάνα. Βρίσκεται στο κουρμπέτι της πολιτικής σχεδόν μισόν αιώνα. Ως εκ τούτου γνωρίζει άριστα πώς παίζεται το παιχνίδι. Μπορεί να ξεκίνησε με πολλά εφόδια, αλλά πέρασε περιόδους γεμάτες δυσκολίες. Δεν του ήρθαν όλα ρόδινα, φυσικά λόγω δικών του επιλογών. Με απλά λόγια όποιος τον υποτιμά είναι ανόητος.
Μέχρι στιγμής ποια είναι η τακτική του; Να διερωτάται ο μικρόκοσμος της πολιτικής σχεδόν κάθε μέρα: «Θα το φτιάξει τελικά το κόμμα του ο Σαμαράς;», με αυτόν τον τρόπο κερδίζει, χωρίς να κάνει τίποτα, δημοσιότητα. Η διερεύνηση των προθέσεών του αποτελεί ένα από τα αγαπημένα θέματα των αρθρογράφων. Δηλαδή ο πρώην πρωθυπουργός μετέτρεψε την αβεβαιότητα για τις κινήσεις του σε τακτικό όπλο του. Έστησε μια παγίδα μέσα στην οποία έπεσαν αρχικά κυβερνητικοί παράγοντες. Κοινώς «τσίμπησαν» και άρχισαν να επικρίνουν κάτι που δεν υφίστατο. Πολεμούσαν ένα φάντασμα, μέχρι που κατάλαβαν το λάθος τους και σιωπούν.
Διότι όταν επιτίθεσαι σε κάτι που δεν υπάρχει πουθενά, παρά μόνον ως ενδεχόμενο, αυτό σημαίνει ότι σε ενοχλεί και το φοβάσαι. Και συνεπαγωγικά, ο απλός πολίτης υποψιάζεται πως αυτό το «άγνωστο» ίσως να κουβαλά κάτι το ενδιαφέρον για να προκαλεί τόση ένταση. Σήμερα, ο Α. Σαμαράς συνεχίζει αυτή την τακτική προκαλώντας εκνευρισμό πρωτίστως στο κυβερνητικό στρατόπεδο και δευτερευόντως σε κύκλους δυνητικών υποστηρικτών του οι οποίοι βιάζονται. Η αναμονή τους κουράζει και τους αγχώνει.
Βέβαια, ο πρώην πρωθυπουργός -δε θα πρέπει να μας διαφεύγει αυτός ο τίτλος του- γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον τις δυσχέρειες και τα ρίσκα του εγχειρήματός του. Μπορεί η καθυστέρηση της ίδρυσης του κόμματός του να αποτελεί μέρος της τακτικής του, είναι όμως και τακτική ανάγκης. Διότι τα δύσκολα θα αρχίσουν μετά. Δεν είναι μόνον τι θα λένε, αλλά και ποιοι θα τα λένε. Και εξηγούμαι.
Στον βαθμό που η κυβέρνηση στα εθνικά θέματα τηρεί τη στάση που τηρεί, στερεί από τον Α. Σαμαρά το βασικό του όπλο. Βέβαια, για να τα λέω όλα, ενδεχομένως αυτή η κυβερνητική στάση να οφείλεται ακριβώς στην πίεση που δέχεται από την παρουσία Σαμαρά. Μια εικασία κάνω. Πάντως, το αποτέλεσμα μετρά: η πολιτική ατζέντα του πρώην πρωθυπουργού θα είναι είτε φτωχότερη είτε διόλου πειστική αν επιμείνει σε μαξιμαλιστικές προτάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Διότι για τη χαμένη ψυχή της παράταξης να μιλήσει μια φορά, άντε δύο, τρεις, τέσσερις. Από μόνη της δεν αρκεί για να συγκινήσει ένα ευρύτερο κοινό στο οποίο θα πρέπει να απευθύνεται ένας πρώην πρωθυπουργός. Ούτε φυσικά η αντι-woke ρητορική. Αυτά είναι ζητήματα που, στη μια ή την άλλη μορφή τους -δηλαδή είτε υποστηρικτικά είτε απορριπτικά- απασχολούν περιθωριακές ομάδες. Σε αυτή την προβληματική της γενικότερης προγραμματικής ατζέντας ενός κόμματος Σαμαρά, να προσθέσουμε και τα πρόσωπα. Ποιοι θα βγουν μπροστά για να υποστηρίξουν με δημόσιο λόγο αυτή την ατζέντα; Τα ονόματα που ακούω δεν πείθουν σε όλα τα επίπεδα.
Συνεπώς, η διαίσθηση ενός μπαρουτοκαπνισμένου πρώην πρωθυπουργού του υπαγορεύει την τακτική που ακολουθεί μέχρι σήμερα. Το ομιχλώδες τοπίο για τις κινήσεις του είναι το πλεονέκτημά του. Πρόσκαιρο μεν, αλλά φαίνεται ότι το απολαμβάνει.
liberal.gr